OS x-men

[OS x-men] The Sound | Logan x Peter

Title: The Sound

Pairing: Logan x Peter Maximoff

Author: lizlada

Note: การบ้านวีค 17 เต้นรำ……ถึงจะไม่จำกัดเรท แต่เราก็ยังคงฟลัพๆต่อไปและเรายังคงหยัดยืนในเรือลำนี้ของเราต่อไปเช่นกัน 555555

 

 

เห็นคนชอบทำหน้าเหมือนโกรธใครมาเป็นชาติแล้วเขารู้สึกหงุดหงิดจริงเชียว!

บ่ายแก่ๆ ของฤดูใบไม้ร่วงไม่ได้ทำให้ใครหลายคนอารมณ์ดีขึ้นเลยอย่างนั้นหรือ…อากาศสบายจนเกือบหนาวเหน็บด้วยซ้ำ คาบเรียนประวัติศาสตร์ถึงมันจะน่าเบื่อสำหรับบางคน แต่ปีเตอร์ แม็กซิมอฟ เขาไม่คิดแบบนั้น มันน่าสนใจหากคนที่สอนคือบุคคลที่เขาชื่นชม แต่วันนี้มันแปลกออกไป เด็กหนุ่มไม่อาจทราบว่าชายตัวโตที่ยืนอยู่หน้ากระดานไปโดยใครกระตุกต่อมโมโหเข้า เพราะตลอดหนึ่งชั่วโมงในการเรียน โลแกนแทบจะไม่สบตาใคร ดวงตาคมดุเพียงกวาดมองไปรอบๆ ห้องเรียนเท่านั้น แถมยังไม่ยิ้มตอบในตอนเลิกเรียนที่เขาเป็นฝ่ายเดินเข้าไปทักทายตามปกติอีก

ปีเตอร์มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลับหายเข้าไปในห้องหนังสือ ทีแรกเขาคิดในใจว่าการรอให้โลแกนอารมณ์ดีขึ้นก่อนเป็นหนทางที่ดีที่สุด ทว่ามีบางอย่างสะกิดเขา…ปีเตอร์ติดนิสัยรอให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ และใช้ชีวิตอย่างเชื่องช้าทั้งที่ตนเป็นถึงมิวแทนท์เจ้าของพลังความเร็จดุจแสง ในขณะที่ทุกคนเร่งรีบแต่เขากลับรอให้จุดหมายนั้นมาถึงเพียงจวนเจียนก่อนจะคว้าเอาไว้ แน่นอนมันเสี่ยงที่เขาจะเผลอปล่อยโอกาสนั้นไปจากความผิดพลาด สิ่งนี้สะท้อนใจปีเตอร์เสมอ…

ความหวาดกลัวแหวกแทรกจับใจเมื่อเขาห้วนนึกถึงผู้เป็นพ่อ กว่าเขาจะรวบรวมความกล้าบอกความจริง…คนคนนั้นก็เดินทางไปไกลแสนไกลอีกครั้ง

ปีเตอร์ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ซ้ำสองอีกแล้ว

ชั่ววินาทีเท่านั้นที่เขามาหยุดอยู่หน้าห้องหนังสือ เด็กหนุ่มยืนเก้กังอยู่บริเวณกรอบประตูพลางทอดสายตามองเจ้าของร่างสูงใหญ่นั่งหลับตาเงียบๆ บนโซฟาริมหน้าต่าง ความเงียบโรยตัวรอบห้อง ชั้นหนังสือติดผนังสูงลิ่วไม่เคยเป็นที่สนใจของเขาอยู่แล้ว ปีเตอร์ก้าวเดินเข้าไปใกล้โซฟาสีเลือดหมู ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเมื่อพบว่าแม้ยามหลับตา…คิ้วหนายังขมวดแน่นจนยุ่งเหยิง

ตาลุงหัวร้อนเอ้ย!

 “มายืนจ้องฉันทำไม?” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นทั้งที่ยังไม่ลืมตา ปีเตอร์สะดุ้งตัวนิดถึงอย่างนั้นเขาก็มีสติพอจะคิดคำตอบที่เหมาะสมกลับไป

“มาขอยืมหนังสือ” ปีเตอร์ได้ยินเสียงพ่นลมหายใจอย่างไม่เชื่อจากอีกฝ่าย คราวนี้เป็นฝ่ายเด็กหนุ่มที่รู้สึกฟึดฟัดขึ้นมาบ้าง “โลแกน คาบเมื่อกี้คุณสอนไม่รู้เรื่องนะ ไม่รู้ตัวหรอ…หน้าหงิกอย่างกับอะไรดี”

“ตั้งใจเรียนกับเขาด้วยหรือไง” โลแกนลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะเดินผ่านหน้าเขาไป ปีเตอร์รู้ดีว่าโลแกนคงกำลังพยายามจะตัดรำคาญเขาแน่ ถึงได้ตั้งท่าจะเดินออกจากห้องหนังสือไปเสียอย่างนั้น ไวเท่าความคิด…ปีเตอร์วิ่งไปดักหน้าคนตัวโตได้ทันท่วงที

“เดี๋ยว!” ดวงตาสีน้ำตาลเข้มตวัดมองคนที่เอาแต่เดินหนีเขา ปีเตอร์ยกแขกขึ้นกอดอก พยายามเป็นอย่างยิ่งที่จะทำตัวสงบนิ่งเพื่อข่มท่าทีคุกรุ่นของโลแกน

“ไอ้หนู หลบ…”

“คุณไปโมโหอะไรมา บอกผมก็ได้นี่ ทำตัวแบบนี้คงจะออกไปดื่มอีกแล้วใช่ไหม ผมฟ้องศาสตราจารย์นะ!” ปีเตอร์รู้ดีอีกนั่นแหละว่าถึงเอาชื่อศาสตราจารย์มาขู่โลแกนก็ใช่ว่าจะได้ผลเสมอไป เขาเห็นโลแกนกลอกตาราวกับเหลืออดเต็มทนก่อนร่างสูงจะเดินกลับไปทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาริมหน้าต่างตามเดิม แต่หนนี้โลแกนหยิบมวนซิการ์ขึ้นมาจุดสูบโดยไม่สนกฎข้อห้ามภายในโรงเรียน

“อยากจะก่อกวนอะไรฉันก็ตามสบาย” โลแกนบ่นพึมพำขณะคาบมวนซิการ์ไปด้วย

นอกจากปีเตอร์จะไม่รู้สาเหตุที่ทำให้โลแกนดูหงุดหงิดแล้ว ตอนนี้เขาดันกลับกลายมาเป็นตัวก่อความวุ่นวายจนได้ เจ้าของเรือนผมสีเงินถอนหายใจอีกครั้งและอีกครั้ง ได้แต่ยืนมองควันฉุยจากมวนซิการ์ที่กำลังมอดไหม้ลอยละล่องในอากาศ ความเงียบโรยตัวราวกับโลแกนได้เข้าสู่โลกส่วนตัวและตัดเขาออกจากวงจร

ได้ไงล่ะ! เขาไม่ยอมถูกเมินง่ายๆ แน่

นัยน์ตาสีเข้มสะดุดเข้ากับเครื่องเล่นแผ่นเสียงตรงมุมห้อง ใกล้กันเป็นชั้นเก็บแผ่นเสียง มันเป็นมุมโปรดของศาสตราจารย์พอๆ กับเขา ปีเตอร์คุ้นๆ ว่าในจำนวนแผ่นเสียงมากมายเหล่านั้นมีเพลงที่เขาชอบฟังอยู่ไม่น้อยเลย เขาเผลอยิ้มออกมาเมื่อความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ ชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น ปีเตอร์จัดการหาแผ่นเสียงที่ชอบก่อนจะเปิดเครื่องจนกระทั่งเสียงดนตรีดังขึ้น

เด็กหนุ่มเหลียวหน้ากลับมามองท่าทีของใครอีกคน รูปหน้าคมดุเพียงแค่เลิกคิ้วพลางนั่งเงียบๆ โดยไม่ทักท้วงใดๆ ปีเตอร์เคลื่อนไหวร่างกายด้วยความเร็วมาหยุดยืนตรงหน้าคนขี้โมโหพลางหัวเราะเบาๆ เมื่อคิดว่าหากโลแกนมองเขาเป็นแค่ไอ้หนูที่ชอบก่อกวน…เขาก็จะวอแวให้ถึงที่สุดเอง

“โลแกน คุณคงไม่นั่งอยู่อย่างนี้จนรากงอกหรอกนะ” ว่าพลางดึงแขนอีกคนตัวโตให้ลุกขึ้น น่าประหลาดที่โลแกนไม่ได้ห้ามปรามหรือขืนตัวให้เขาต้องออกแรง แต่ริมฝีปากยังคงคาบมวนซิการ์ไว้ด้วยอย่างรักษาท่า ปีเตอร์ยิ้มกริ่มขณะคิดว่ามันคงตลกดีหากพวกเขาลองปล่อยให้เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานพัดพาอารมณ์ขมุกขมัวที่เกาะจิตใจอยู่ให้หายไปเสีย

 

Hell (hell), what the matter with your head head

Hell (hell), what the matter with your mind and your sign and a ohohoh

Hell (hell) nothin the matter with your head baby find it, come on and find it

Hell, with it baby cause you’re mine and you’re fine and your lips so divine

Come and get your love

Come and get your love

Come and get your love

Come and get your love

(Redbone – Come And Get Your Love)

 

ปีเตอร์ได้ยินเสียงเข้มฮัมเพลงตามเบาๆ เขาจับฝ่ามือหนาไว้พลางโยกไปตามตามจังหวะเพลง อดกลั้นขำไว้ไม่อยู่เมื่อคนที่เอาแต่ตีหน้ายุ่งมาทั้งวันดูผ่อนคลายขึ้นและให้ความร่วมมือในการเต้นรำท่าประหลาดๆ ไปกับเขาด้วย ไม่บ่อยนักที่โลแกนจะยอมตามใจเขา แน่ล่ะ…เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายโดนดุเสมอ ตั้งแต่ผ่านเหตุการณ์สำคัญมา การได้พบเจอกับโลแกนอีกครั้งจึงเป็นเรื่องเกินจะคาดเดาสำหรับเขาไม่น้อยไปกว่าการได้เผชิญหน้ากับพ่อบังเกิดเกล้าเลย นอกเหนือไปกว่านั้นเหตุผลสำคัญที่ปีเตอร์ แม็กซิมอฟตัดสินใจออกจากห้องใต้ดินของแม่มาอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้ก็หนีไม่พ้นคนตรงหน้าอีกนั่นแหละ

“ไอ้หนู นายเหยีอบเท้าฉัน”

“โทษที” ปีเตอร์ยิ้มเผล่ รีบขยับเท้าออกเมื่อพบว่าเผลอย่ำลงบนรองเท้าหนังโดยไม่ตั้งใจ อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นคนที่ดูโมโหอยู่ตลอดเวลาอย่างโลแกนในด้านนี้ ถือว่าประสบความสำเร็จทีเดียวกับความพยายามเดินหน้าวอแวคนคนนี้จนสำเร็จ เพลงจบลงแล้ว ปีเตอร์คลายมือออกและพบว่ารูปหน้าคมกดสายตามองเขาพร้อมรอยยิ้ม ซึ่งการจะหารอยยิ้มจากโลแกนมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย…

“ขอบใจมาก”

“แค่เห็นคุณไม่ปั้นหน้าเป็นยักษ์ก็พอแล้ว” พลันปลายจมูกของเขาก็ถูกคนอายุมากกว่าคีบเบาๆ วินาทีนั้นราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งไปทั่วร่าง ปีเตอร์เบิกตาขึ้นนิดและความเร็วอันแสนคุ้นชินก็พาร่างกายวิ่งพรวดออกจากห้องหนังสือโดยทันที เด็กหนุ่มยืนอยู่ภายในห้องนอนตัวเองภายในชั่วพริบตา นอกจากเสียงดนตรีแผ่วๆ ที่ยังติดอยู่ในโสตประสาทแล้ว ทว่ามันยังมีอีกเสียงกำลังเต้นแรงไม่หยุดหย่อน

 

ปีเตอร์ไม่อยากรู้แล้วล่ะว่าทำไมโลแกนถึงไม่สบอารมณ์ในวันนี้ ไม่อยากรู้ว่าโลแกนมีเรื่องไม่สบายใจอะไร ขอแค่ให้เขาเป็นคนสร้างรอยยิ้มให้แก่โลแกนก็พอ…

 

 

END

Talk*

เป็นฟิคที่สั้นมาก นึกอะไรไม่ค่อยออกเลยค่ะช่วงนี้ นึกออกแต่อะไรที่มันฟลัพๆ 55555

ปล. เหตุการณ์ในเรื่องสมมติว่าโลแกนได้กลับมาสอนที่โรงเรียนของชาร์ลส์นะคะ

Advertisements

2 thoughts on “[OS x-men] The Sound | Logan x Peter

  1. ว๊ายยยยย ลุงแพ้เด็กอ้อน หน้าบูดแต่ก็ยอมทำตามง่ายๆเลยนะ ปีเตอร์น่ารักมากค่ะคอยดูแลคนแก่ขี้โมโหด้วย แต่ไหงเขินซะเองล่ะลูก ฟฟฟฟฟฟฟ

    Liked by 1 person

  2. โอ้้ยยยยตายเเล้วววววว ฉันแพ้ทางคนอย่างเธออะไรงี้เปล่า
    ปีเตอร์นี้มันเด็กแสบบบ งงมากที่ลุงไปรู้จักได้อย่างไร
    แต่ถึงลุงจะขยันปั้นหน้าโหดแต่เด็กมันก็ชอบวอเเวเหมือนเดิมม วุ้ยยยย น่ารักกกก

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s